Beklemek belki de can sıkıcıdır ancak yoktan yere beklemek tam bir işkencedir.

Geçen gün Hacice geldi yanıma. Elinde bir not kağıdı vardı. Ona hediye ettiğim bir cüzdanın içinde bulmuş. Benim defter aralarında, çantaların-cüzdanların bir kenarında, evdeki tüm takı kutusu adı altındaki depolarda böyle küçük not kağıtlarım olur. İçimden geldiği şekilde o an içinde bulunduğum durumu yansıtırım bu kağıtlara. Hacice’nin bulduğu da böyle bir kağıttı 2009 yılından kalan;

Yukarıda resmini paylaştığım not kağıdının üzerinde yazanları buraya aktarayım;

30.06.2009 Salı saat 10:50

Fetih mahallesinde babamın birkaç ay sonra eski olacak bürosundayız. Buraya geleli yaklaşık 20-30 dk oldu. Sıkıntıdan çatlamak üzereyim. Babam bilgisayarda bir şeylerle uğraşıyor. İnşAllah işi hayırlısıyla çabuk biter ve bol kazanç elde eder. (Kağıdın babamın eline geçmesini göz önünde bulundurarak ılımlı yazmışım )

Ben niye mi buradayım? Dün akşam Elmalı’ya gidecektik ama babamın çok uykusu olduğu için gidemedik. Bunun için sabah gidecektik emmeeeeee galiba biraz öğlen olacak ya da ikindi..

Bir de kafamı kurcalayan bir şey var. Saat 12:00′de Seyrani amcayı hastaneye götürecekti ama.. Bilemiyem yani!!

Nedense işi bitiyormuş gibi bir his var içimde. Hadi test edelim doğru mu? Giderken buraya saati yazacağım. Bakalım ne kadar atmışım.. Şimdi saat: 11.00

Böööööööööğğğğğğğğ!!!

Böyle bekledikçe (saate bakarak) daha fazla sıkılıyorum yaaavvv!!

GİDİŞ SAATİ: 13.15 !!!!!!

Dedesinin kucağına otururken, otobüsün tıklım tıklım olduğundan, akbillerini kaybederlerse “anaannesinin” kendilerini kapı dışarı edeceğinden, bu soğukta dışarda kalırlarsa kendisinin buz tutacağından, “anaannesinin” ne tepki vereceğini bilemeyeceklerinden bahsetti durdu.

Dedesi laf arasında eve varmalarına az kaldığını söyleyince “10′a kadar sayayım mı?” diye sordu. Dedesi “o kadar az kalmadı, ben sana söylediğimde saymaya başlarsın” dedi. Kız da “O zaman 10′ar 10′ar 100′e kadar sayayım?” diye cevap verdi ))

ve içerde olup bitenler bununla sınırlı değil. yapmak istediklerim, cesaret edemediklerim, kanıksadığım yetersizlikler, hayalperest bakış açım, gerçekleri görüp hayal kırıklığına uğrayan yanım, sevgi dolu kalbim, sürekli planlar yapan beynim, hasta kişiliğim, narsistliğim, çaresizliğim bilmem ne bilmem ne.. (bilmem ne derken mecaz kullanmıyorum. hakkaten bilmiyorum ne olduğunu)
ve bunca salaklık içinde bir de oturmuş romantik komedi film izliyorum. sonra aptallaşıyorum. sonra da bloga geliyorum işte.
vefalı dost tipe bak yaa. uzun zamandır sana yazarken kendime bakıyorum dostum…

Beni otobüsün öbür ucundan gören eğitimci “Kadriye hocam nasılsıın?” diye bağırdığı için ağlamak istiyorum.

Yazın tuttuğumuz akademi dairesi öğrenci evi olduğu için değil, Yenisahra’dan ayarladığımız yurt binasının da öğrenci evi olduğu için değil ve hatta Çamlıca’da bulunan pireli yerin de akademi binası olamadığı için değil; Yenisahra’daki mekanındaki varoş delikanlıların, kızlara sarkıntılık yaptıkları için ağlamak istiyorum!

Menzil’e gidemediğim için değil, yazdan beri akademi açılacak diye Menzil’e gidemediğim ve hala açılmadığı için ağlamak istiyorum!

İhtisas eğitim derslerine Bilge hoca değil de ben girdiğim için değil, Cuma günü yine öğretmen tiplerini anlatmak zorunda olduğum ama aslında hiçbir öğretmenin kendini tipini bilmediğini bildiğim için ağlamak istiyorum!

İhtisas’ta beyaz gömlek giymek mecburiyetinde bırakıldığım için değil, ya gömleksiz derse girdiğimde yakalanırsam diye ağlamak istiyorum!

Öğrencilerin hepsi aynı baş örtüsünü taktığında arkadan veya yandan gördüğümde hangisi olduklarını anlayamayacağım için değil, sürekli aynı renkleri görmekten ve takmaktan mideleri bulanacak diye ağlamak istiyorum!

Ablalar akademilere, abla derslerine, seminerlere gelmiyorlar diye değil, eğitimcileri onları derse getirme hususunda lütufta buluyor gibi davrandıkları için ağlamak istiyorum!

Yazacak başka bir şey bulamadığım için değil, diğer yazacaklarımı şimdi hatırlayamadığım için yazamıyorum! İşte bu yüzden de ağlamak istiyorum!!

Tam da bu yazıyı okuduğum gün, Hacice yanımdaki koltukta oturuyordu, suratı asıktı. Biraz daha dikkatlice bakınca gözlerinin dolduğunu fark ettim. “Ne oldu?” diye sordum. “Anlatmak istemiyorum” dedi. Ama anlatırsan rahatlarsın, hem sen facebook’taki yazıyı okumadın mı, duygularını düşüncelerini anlatmayanlar hasta oluyorlarmış” dedim. Laak Hacice’den gelen cevap suratıma yapıştı; “Ohoo ben içimdekilerin hepsini anlatırsam dayak yerim!”

20 gündür geçer geçer deyip hastaneye gitmemekte ısrar ettim. Geçti mi? Hayır. Aksine artarak ilerledi. Geçen gece halsizlik ve öksürük o kadar arttı ki uyuyamadım. Evet halsizlikten uyuyamadım, büyük bir işkence. Uykusu olup da uyumayan bebeklerin neler hissettiğinio an anladım..

Nihayet doktora gitmeye kadar verdim. KBB doktorumun yanına gittiğimde önceki kaydıma baktı. “Sinüzit varmış sende bir bakalım” dedi, kulak, burun, boğaz hepsini ince uzun bir çubuğun ucundaki kamerayla kontrol etti. (işkence dolu saniyeler insana saatler gibi gelebiliyor..)

Velahsıl ilaç verdi, bir hafta sonra kontrole gel dedi. Çıktığımda annem aradı. “Doktor ne dedi?” diye sordu. Doktorun dediklerini anlattım. Ancak doktorun verdiği ilaçlar ve söyledikleri annemi tatmin etmedi; “Saçlarını kurut, başını soğuk suya sokma dedi mi?” diye sordu. Ben “Hayır” deyince; “Allah o doktoru!..” diye cevap verdi

Yıllardır saçlarımı kurutmamla ilgili baskı yapardı bana ve sürekli saçlarımı kurutmazsam sinüzit olacağımı söylerdi. Nitekim sinüzit oldum da Ancak doktorun saç kurutmayla ilgili bir şey söylememiş olması onu sinirlendirdi Doktora karşı güvenini sarstı..

Benin anlatacağım şey farklı Hep birlikte Hasan Usta’da kebap yiyoruz, Adana’dayız. Furkan abimle, İva ablamın (:P) evlilik yıldönümünü kutluyoruz. (Aslında aynı gün yengemin de doğum günü ama …) Herkes yemeğini yerken yengem İva’yı işaret ederek; “Hacice ingilizce adının ne diye sorsana” diyor. Bizimkinden gelen cevaba bak; “Biliyorum ki!”

Yakınında olsam çak bir tane derdim Hacice’ye herhalde Şimdi tamam Allah için iyi kız. Ama yüksek sesle konuşunca Türkçe konuşmaları anlayacağını düşünen insanların arasında nasıl hissettiğini düşünemiyorum bile. Biz Türklerin ilgisi kimi zaman sıkıcı olabiliyor.